از عادات و معاملات بادوام حضور مع اللّه بر طريق فراموشى و ترك و استهلاك هرچه غير آن است و چون مشايخ اين طبقه مطابق يكى از اصول عقايدشان كه ( خلوت در انجمن ) است ، در ظاهر با خلق خدا و در باطن با حق تعالى است و بمصداق آيهء كريمه : رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ ، عقيده داشتند كه بايد همواره نسبت خود را با شغلى و كارى از كارهاى ظاهرى توام كنند تا از ساير خلق ممتاز نشوند و نشانمند نگردند و نيز براى اينكه شريعت بمدد ايشان قوت و نيرو گيرد و اين قوت و نيرو هم بىمساعدت و يارى شاهان و اميران ذى شوكت ممكن نخواهد بود لذا براى نزديكى با دستگاه قدرت و سلاطين و امراى وقت بذل جهد مىكردند و به كفايت بعضى از مهمات دنياوى مشغول مىشدند و اين نزديكى با شاهان و اميران قهرا موجب تقويت فرقه بود و مردم بيشتر بدان توجه مىكردند ، به‌ويژه كه مشايخ و پيشوايان اين سلسله به پيروى از نظر خواجه بهاء الدين محمد نقشبند بخارى مصلح بزرگ اين فرقه در قرن هشتم كه : پادشاهان و فرمانروايان از جهت اينكه نماينده و مظهر قدرت و جلال و عظمت خداوند مىباشند ، شايسته تعظيم و احترام‌اند « 1 » نزديكى و همكارى با آنان را براى پيشرفت و تقويت دين اسلام و اعتلاى نام آن لازم و ضرور مىدانستند .

--> ( 1 ) - فانه يشير الىّ بان تعظيم الملوك و اجلالهم لا ينبغى ان يكون لعظمتهم و سطوتهم الظاهرة بل لانهم مظهر لجلال مالك الملك سبحانه و تعالى انوار القدسية ص 130 چاپ مصر .